bla

Vorige week zaten we met een groep weerbaarheidtrainers bij elkaar, tijdens een bijeenkomst van de SKW. Tijdens de uren dat we in gesprek waren over het thema Rouw en Verlies, viel mij op dat we als gehele groep op een specifieke manier spraken over de term weerbaarheid. Er werd zo goed als niet gesproken over ‘voor jezelf opkomen’, ‘nee durven zeggen’, ‘grenzen stellen’ of ‘zelfverdediging’. Wat wel voortdurend om de hoek kwam was: wat voel ik diep van binnen? Kan ik delen wat er van binnen in mij speelt? Durf ik te laten zien wie ik van binnen ben?

Toen ik ‘s middags naar huis reed, vroeg ik mij af wat er tijdens de bijeenkomst gaande was. Is er binnen de weerbaarheid een verschuiving van de ‘harde’ naar de ‘zachte’ kant? Verword ons training een aftreksel van groepstherapie?  Of is het terecht dat we als weerbaarheidtrainer ons meer richten op de binnenwereld van de cursisten?

Toen ik de jaaropleiding Weerbaarheid afrondde in 2005, was er weinig aandacht voor het gevoelsniveau van de cursisten. Er werd wellis waar  gesproken over Ja, Nee en Twijfelgevoel binnen een training, maar voor de rest was de training vooral een aaneenschakeling van praktische weerbaarheid. Let wel: heel nuttig uiteraard, maar voor mijn gevoel ging het voorbij aan iets wat heel belangrijk is voor het praktisch toe kunnen passen van weerbaarheidtools. Namelijk: wie ben ik in mijn kern? Welke patronen spelen er bij mij, waardoor  handel ik zoals ik handel? En hoe kijk ik naar mijn handelen?  Kijk ik zonder oordeel? Mag ik van mijzelf zijn wie ik ben? En ben ik goed zoals ik ben?

In mijn eigen trainingen besloot ik dit op te pakken. Met deze thema’s aan de slag te gaan, leverden bijzondere en soms confronterende situaties op. Zo had ik eens een meisje in een weerbaarheidstraining, die thuis kwaad uitriep: de juf zegt wel dat iedereen goed is zoals hij is en dat ik mag zijn wie ik ben, maar ze probeert ondertussen wel om mij te veranderen! Ik moet van haar stop en nee zeggen,  terwijl ik dat helemaal niet leuk vind om te doen!  Ik ben toch goed zoals ik nu ben?!

Het is een prachtig voorbeeld van hoe complex de binnenwereld kan zijn bij cursisten. En hoe deze wirwar van gevoelens en emoties kan leiden tot een blokkade, waardoor de praktische theorie van weerbaarheid geen grond kan vinden om te groeien. Het geeft voor mij ook aan hoe noodzakelijk het is om hier aandacht aan te schenken. Zodat het vertrouwen in het Zelf kan groeien en sterken.

Voor mij voelde de SKWbijeenkomst als een samenzijn met gelijkgestemden. Weerbaarheid is voor mij ruimte geven aan de binnenwereld in al zijn complexiteit. Door hier ruimte aan te geven, krijgt de praktische weerbaar de ruimte om tot bloei te komen. Werken van binnen naar buiten, vanuit de kern van Zijn.

Mijn yogacentrum is gevestigd in een dorp op het Friese platteland. Yogadocente is hier geen doorsnee beroep. Wanneer ik in het dorp een praatje maak, worden er dan ook regelmatig grappen gemaakt over geitenwollensokken, slaapverwekkendheid en zweverigheid. En met een beetje geluk, word ik ook nog getrakteerd op een langgerekt Ooohm, waarbij de duim en wijsvinger van beide handen elkaar raken. Toch staat met stip de volgende uitspraak op nummer één: yoga is niets voor mij, want ik ben helemaal niet lenig! Hoe ik ook mijn best doe om uit te leggen dat lenigheid geen voorwaarde is voor het beoefenen van yoga, veel dorpsgenoten hebben een hardnekkige overtuiging dat yoga niet voor hen bedoeld is. Hoe komt dit toch?

Mensen proberen pas iets nieuws uit, wanneer ze zich herkennen in een situatie of persoon. Spiegelen dus. En daar zit nou net de crux bij yoga. In elk yogaboek of -magazine dat je openslaat, zie je bloedmooie en slanke mans- en vrouwspersonen, in de meest prestigieuze houdingen. Zelfs ik denk soms: zo, dat is knap! Geen wonder dat bij een grote groep mensen het idee leeft dat yoga niet voor hen is. Ook al vertel je nog zulke mooie verhalen over de verbindende en helende werking van yoga, het plaatje wat mensen door toedoen van foto’s in hun hoofd hebben, is veel sterker!

Ik pleit voor yoga-PR waarbij ‘gewone mensen’ te zien zijn. Met wellicht een maatje meer of met een beperking. Ook wij als yogadocenten zullen ons ‘alledaags’ neer moeten zetten. Niet als een verlicht persoon in speciale kledij of mooie gewaden. Dat creëert afstand, terwijl we juist op zoek zijn naar verbinding. De vraag is: durven we dat aan? Durven we ons zelf te laten zien zoals we werkelijk zijn? Met een vetrolletje, in een joggingbroek en met onze kwetsbaarheden? En zonder opsmuk? Want daarin wordt volgens mij de kern van yoga geraakt: de mooiste versie van JE-ZELF zijn! Ik denk dat als we yoga terugbrengen naar een afspiegeling van de bevolking en van onszelf, de drempel voor mensen om yoga te gaan beoefenen, een stuk lager wordt. Want ja, yoga is voor iedereen. Maar dan moeten we dat ook laten zien en uitdragen!

Woelen, uren aftellen, piekeren, met open ogen op bed liggen. Herken je dat? Wist je dat 25 % van de Nederlandse bevolking slaapklachten ervaart? En 10 – 15% lijdt zelfs aan chronische slapeloosheid.

Zelf ben ik in de afgelopen jaren op verschillende manieren in aanraking gekomen met slaapklachten en –problematiek.

Mijn verhaal
Toen ik 1,5 jaar terug single werd, kroop ik ‘s avonds na mijn yogalessen vaak nog even achter de computer. Mail checken, kijken of er iemand zin had om te chatten of te Skypen. Je kent het misschien wel. Op het moment dat ik de computer afsloot, ging ik nog even op de bank zitten. Beetje TV kijken ter ontspanning….ow en ondertussen ook nog via de telefoon Facebook, LinkedIn en Twitter checken. Wanneer ik dan uiteindelijk in bed lag (zo rond de klok van 00.00), legde ik nog een Wordfeutje en scrolde ik voor de laatste keer Facebook bij langs.
En dan begon het....het wachten tot ik in slaap zou vallen. Want wachten was het…ik zag de minuten, en soms zelfs uren, op de digitale wekker verspringen.

Wanneer ik uiteindelijk is slaap viel , sliep ik onrustig. Werd ik om de paar uur wakker en moest ik er meestal ook nog uit om te gaan plassen.

De wekker sloeg elke ochtend om 7.00 uur in als een bom. Slaapdronken werd ik wakker en ik snoozede 3 x voordat het me uiteindelijk lukte om op te staan. Gevoelsmatig werd ik niet echt wakker en een groot gedeelte van de dag liep ik rond met watten in mijn hoofd. Concentreren ging lastig en mijn energie- en spanningsboog was kort.

Het verhaal van mijn dochter
Mijn dochter van 10 is een pientere dame. Men noemt haar meer-begaafd. Altijd is het druk en actief in haar hoofd. Stelt ze vragen, legt ze verbanden, voelt ze mee met anderen. Zo’n half jaar geleden kreeg ze problemen met inslapen. Ze probeerde heel hard in slaap te komen, omdat ze zo ontzettend moe was en zo graag wilde slapen. Maar toch lukte het haar niet. Regelmatig kwam ze dan ook beneden. Waar ik als geïrriteerde moeder op de bank zat: ga toch slapen! Ik wil nu even tijd voor mezelf! Met als resultaat een huilende dochter die aangaf hoe graag ze zelf ook wilde slapen. Maar in slaap komen deed ze niet. Soms sliep ze pas om 23.00 uur in. En de dag die er op volgde was ze hangerig, zeurderig, had nergens zin in en riep ze aldoor hoe moe ze was.

Het verhaal van Yogacursisten
In mijn yogalessen krijg ik vaak mensen die problemen ervaren met slapen. Ze vertellen dat ze soms nachten achter elkaar wakker liggen, dat ze zich uitgeput voelen of rond lopen met stress- en burnout-klachten. Een aantal van hen geeft zelfs aan slaapmedicatie te gebruiken om in slaap te kunnen komen of om door te kunnen slapen.

Waarom is slapen soms zo moeilijk?
Wat is dat toch met slapen? Waarom is het soms zo moeilijk om te kunnen slapen? Ik wilde er (professioneel én persoonlijk) meer over weten en kwam in mijn zoektocht naar slaap in contact met Kenniskliniek Slaapmakend. Hier leerde ik dat het problemen ervaren met slapen (ook wel Insomnia genoemd), een scala aan oorzaken kan hebben. In het verhaal van mij en mijn dochter kun je bijvoorbeeld zien wat voor sterke invloed je eigen gedrag kan hebben op slaap. Ik zat avond aan avond achter schermen vol met blauwlicht. Blauwlicht remt de aanmaak van het slaaphormoon Melatonine in je hersenen, wat je nodig hebt om in slaap te kunnen komen. Mijn dochter had last van slaapstress ( ik moet NU slapen) en ik bevestigde dat denkbeeld met mijn irritatie. Slaapstress wakkert het stresshormoon aan, wat maakt dat je lichaam wakker en alert blijft.

Invloed van slaap
Ik leerde ook wat voor invloed een slechte nachtrust (of juist een goede nachtrust!) heeft op je leven. Een kwalitatief goede slaap is goed voor je geheugen, concentratie, stemming, creativiteit en je lichamelijke gezondheid. Uit onderzoek is gebleken dat je door goed slapen gezonder en gelukkiger wordt.
Wanneer je slecht slaapt heeft dit een omgekeerd effect. Je hebt meer kans op hart- en vaatziekten, depressies, angststoornissen en obesitas. Ook is er een grotere kans op ongelukken in het verkeer en op de werkvloer.

Gemotiveerd
Door alle kennis die ik op deed tijdens mijn speurtocht over slaap, raakte ik ontzettend gemotiveerd om hier iets mee te gaan doen. Want wat is er mooier dan mensen hun slaap terug te geven? Bij Slaapmakend heb ik me daarom laten bijscholen in Slaapbehandeling. En met gepaste trots laat ik jullie weten dat je vanaf heden bij mij terecht kunt voor het aanpakken van slaapklachten en -problematiek onder de noemer BALA Slaapcoaching.

Wil je er meer weten? Klik dan op de link: https://www.balawergea.nl/slaapcoaching. Hier vind je o.a. meer informatie over de methodiek en wetenschappelijk onderzoek.

Ps1: inmiddels slaap ik een stuk beter…

Ps2: Voel je vrij om dit bericht door te sturen naar mensen die zich wellicht herkennen in dit verhaal!

Op de hoogte blijven

Op de hoogte blijven van nieuws en cursusaanbod? Schrijf je dan in voor de gratis email-nieuwsbrief:
Joomla Extensions powered by Joobi

Lees hier alle nieuwsbrieven

Workshops / Cursussen